30 آبان
  • 0 نظر

داستان گیربکسی که مرز بین راحتی و هیجان را تغییر داد

گیربکس DCT موتورسیکلت؛ از ریشه‌های ایده تا هوندا و موتوجی‌پی

تصور کنید در یک مسابقه موتوجی‌پی، موتورسیکلتی هنگام خروج از پیچ و شتاب‌گیری، دنده‌ها را سریع‌تر و روان‌تر از رقبا عوض می‌کند. خبری از مکث محسوس هنگام تعویض دنده نیست و انتقال نیرو با نرمی بیشتری ادامه پیدا می‌کند. در مسابقه‌ای که اختلاف‌ها گاهی به چند هزارم ثانیه می‌رسند، چنین تفاوتی می‌تواند بسیار مهم باشد.

در سال ۲۰۱۱، عملکرد موتورسیکلت‌های هوندا توجه رسانه‌ها و رقبا را به خود جلب کرد. موفقیت این شرکت باعث شد شایعاتی درباره استفاده از فناوری گیربکس دوکلاچه یا DCT در موتورسیکلت مسابقه‌ای RC212V مطرح شود؛ فناوری‌ای که استفاده از آن در قوانین موتوجی‌پی مجاز نبود.

اما آیا هوندا واقعاً قوانین مسابقات را دور زده بود؟ آیا فناوری‌ای که برای موتورسیکلت‌های جاده‌ای توسعه داده بود، به پیست مسابقه هم راه پیدا کرده بود؟ پاسخ این سؤال، داستانی فراتر از یک شایعه است؛ داستان تلاش مهندسان برای بهبود انتقال قدرت، توسعه فناوری در صنعت خودرو و موتورسیکلت و تفاوت میان دو سیستم که گاهی با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند.

برای فهمیدن این داستان، باید کمی به عقب برگردیم؛ به زمانی که مهندسان به دنبال راهی بودند تا بازده و حس مکانیکی یک گیربکس دستی را با راحتی تعویض دنده خودکار ترکیب کنند.

شایعه‌ای که در سال ۲۰۱۱ نام هوندا را بر سر زبان‌ها انداخت

فصل ۲۰۱۱ برای هوندا فصل موفقی بود. کیسی استونر با موتورسیکلت RC212V عملکردی درخشان داشت و در پایان فصل عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد. در گرندپری بریتانیا در پیست سیلورستون نیز استونر برنده مسابقه شد؛ آندره‌آ دوویزیوزو، هم‌تیمی او در رپسول هوندا، دوم شد و کالین ادواردز با یاماها در جایگاه سوم ایستاد.

این مسابقه ۲۰ دور داشت و استونر ۱۹ دور آن را در صدر سپری کرد. اختلاف او با دوویزیوزو ۱۵٫۱۵۹ ثانیه و با ادواردز ۲۱٫۴۸۰ ثانیه بود. این نتیجه به‌خوبی قدرت رقابتی هوندا را نشان می‌داد، اما به‌تنهایی مدرکی درباره نوع گیربکس یا استفاده از فناوری غیرمجاز نبود.

چند ماه پیش از آن، در فوریه ۲۰۱۱، رسانه ایتالیایی Sportmediaset گزارشی درباره احتمال استفاده هوندا از گیربکس دوکلاچه منتشر کرده بود. گزارش GPOne به قلم پائولو اسکالرا این ادعا را پیگیری کرد و با آلبرتو پورتا، نویسنده گزارش اولیه، گفت‌وگو کرد. پورتا از احتمال استفاده از نوعی فناوری جدید مبتنی بر تجربه هوندا در توسعه DCT صحبت می‌کرد؛ سیستمی که بنا بر این گمانه‌زنی، می‌توانست برخی مزایای تعویض دوکلاچه را ارائه کند، بی‌آنکه الزاماً همان ساختار ممنوع‌شده باشد.

شوئی ناکاموتو، مدیر وقت بخش مسابقه‌ای هوندا، در واکنش به این شایعات تأکید کرد که HRC از هیچ فناوری غیرقانونی استفاده نمی‌کند. او در عین حال پذیرفت که هوندا روی سامانه انتقال قدرت جدیدی کار می‌کند که تعویض دنده را سریع‌تر می‌کرد؛ اما تصریح کرد که این سیستم DCT نیست و حاضر به توضیح جزئیات آن نشد.

پس شایعه از کجا آمده بود؟ هوندا واقعاً فناوری تازه‌ای در اختیار داشت، اما آن فناوری گیربکس دوکلاچه نبود. نامی که بعدها برای این راه‌حل شناخته شد، گیربکس بدون وقفه یا Seamless Gearbox بود. برای فهمیدن تفاوت این دو فناوری، ابتدا باید بدانیم DCT چگونه کار می‌کند و چه مسئله‌ای را حل می‌کند.

هوندا RC212V کیسی استونر در فصل ۲۰۱۱ موتوجی‌پی

 

 

مسئله‌ای قدیمی؛ چطور هنگام تعویض دنده نیرو را حفظ کنیم؟

در یک گیربکس دستی معمولی، برای خارج کردن دنده فعلی و درگیر کردن دنده بعدی، انتقال گشتاور برای لحظه‌ای کاهش پیدا می‌کند یا قطع می‌شود. در موتورسیکلت، این کار معمولاً با گرفتن کلاچ و حرکت دادن اهرم دنده انجام می‌شود. سیستم‌هایی مانند Quick Shifter این فرآیند را سریع‌تر می‌کنند و نیاز به استفاده از اهرم کلاچ را در بسیاری از تعویض‌ها از بین می‌برند، اما سازوکار آن‌ها با گیربکس دوکلاچه یکسان نیست.

از سوی دیگر، گیربکس‌های اتوماتیک رایج می‌توانند تعویض دنده را بدون دخالت مستقیم راننده انجام دهند، اما ساختار و حس انتقال قدرت آن‌ها با گیربکس دستی تفاوت دارد. مهندسان به دنبال راه‌حلی بودند که مزایای هر دو جهان را کنار هم قرار دهد: انتقال قدرت مکانیکی و بازده مناسب گیربکس دستی، همراه با راحتی و مدیریت خودکار تعویض دنده.

ایده اصلی DCT این است که مسیر دنده بعدی پیش از پایان انتقال قدرت از مسیر فعلی آماده شود. در لحظه تعویض، دو کلاچ به‌صورت کنترل‌شده نقش خود را جابه‌جا می‌کنند تا وقفه انتقال نیرو به حداقل برسد. به همین دلیل، این فناوری برای خودروهای پرفورمنس و بعدها برای موتورسیکلت‌ها جذاب شد.

پورشه و توسعه PDK؛ تعویض دنده زیر بار کامل

پورشه یکی از نام‌های مهم در تاریخ توسعه عملی گیربکس دوکلاچه است؛ هرچند ایده چنین گیربکسی پیش از پروژه PDK نیز در طرح‌ها و نمونه‌های مهندسی مطرح شده بود. در اواخر دهه ۱۹۶۰، مهندس Imre Szodfridt در پورشه ایده اولیه یک سیستم دوکلاچه را مطرح کرده بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، تیمی به سرپرستی Rainer Wüst توسعه جدی‌تر سامانه‌ای را دنبال کرد که بعدها با نام PDK شناخته شد.

PDK کوتاه‌شده عبارت Porsche Doppelkupplungsgetriebe است. مسئله‌ای که پورشه می‌خواست حل کند، به‌ویژه در خودروهای مسابقه‌ای توربوشارژ اهمیت داشت: هنگام تعویض دنده در گیربکس دستی، راننده معمولاً باید گاز را رها کند و این کار می‌توانست باعث افت فشار بوست و کاهش موقت کشش شود. ایده PDK این بود که دنده بعدی از پیش آماده باشد و تعویض دنده با کمترین وقفه و حتی زیر بار کامل موتور انجام شود.

در این ساختار، دو کلاچ مستقل هرکدام بخشی از دنده‌ها را مدیریت می‌کنند. وقتی خودرو در یک دنده حرکت می‌کند، دنده بعدی روی مسیر دیگر آماده می‌شود. هنگام تعویض، کنترل سیستم درگیری یک کلاچ و آزاد شدن دیگری را هماهنگ می‌کند. نتیجه، تعویض سریع‌تر و کاهش وقفه در انتقال نیرو است.

PDK در خودروهای مسابقه‌ای پورشه 956 و 962 توسعه پیدا کرد و در دهه ۱۹۸۰ به میدان مسابقه آمد. پورشه 962C مجهز به PDK در مسیر قهرمانی مسابقات جهانی خودروهای اسپرت در سال ۱۹۸۶ نقش مهمی داشت. با وجود موفقیت مسابقه‌ای، فناوری و قطعات الکترونیکی و هیدرولیکی آن زمان هنوز برای تولید انبوه گسترده به بلوغ کافی نرسیده بودند.

سرانجام در سال ۲۰۰۸، پورشه PDK را به‌عنوان گزینه‌ای برای نسل 997 مدل 911 عرضه کرد. این اتفاق نشان داد ایده‌ای که سال‌ها پیش در محیط مسابقه توسعه یافته بود، می‌تواند به خودروی جاده‌ای هم راه پیدا کند. با این حال، شباهت مفهومی PDK و DCT هوندا به معنی کپی‌برداری مستقیم هوندا از پورشه نیست؛ هوندا برای موتورسیکلت، طراحی و کنترل اختصاصی خودش را توسعه داد.

 

پورشه 962C مجهز به گیربکس دوکلاچه PDK در مسابقات خودروهای اسپرت

 

گیربکس DCT دقیقاً چگونه کار می‌کند؟

برای ساده‌سازی، می‌توان DCT را مانند دو مسیر انتقال قدرت درون یک مجموعه گیربکس تصور کرد. در آرایش شش‌سرعته متداول هوندا، یک کلاچ دنده‌های فرد، یعنی یک، سه و پنج، را مدیریت می‌کند و کلاچ دیگر مسئول دنده‌های زوج، یعنی دو، چهار و شش، است. دو محور ورودی به‌صورت هم‌محور و تو‌در‌تو طراحی می‌شوند تا این دو مسیر در فضای محدود کنار هم قرار بگیرند.

فرض کنیم موتورسیکلت در دنده دوم حرکت می‌کند. کلاچ مربوط به دنده‌های زوج درگیر است و نیرو از مسیر دنده دوم به چرخ عقب می‌رسد. هم‌زمان، سیستم می‌تواند دنده سوم را روی مسیر دیگر آماده کند. وقتی زمان تعویض فرا می‌رسد، کنترل هیدرولیکی و الکترونیکی کلاچ‌ها را به شکلی هماهنگ جابه‌جا می‌کند: کلاچ مسیر دنده سوم درگیر می‌شود و کلاچ مسیر دنده دوم آزاد می‌شود.

به این ترتیب، سیستم لازم نیست پس از خارج کردن دنده فعلی تازه به دنبال دنده بعدی بگردد؛ دنده بعدی از قبل آماده است. همین پیش‌انتخاب دنده و هماهنگی دو کلاچ، تعویض را سریع‌تر و انتقال نیرو را پیوسته‌تر می‌کند. البته این به معنی آن نیست که هر دو کلاچ در تمام مدت با ظرفیت کامل درگیرند؛ واحد کنترل باید میزان درگیری آن‌ها را دقیق تنظیم کند تا تعویض نرم و بدون لغزش نامطلوب انجام شود.

در موتورسیکلت‌های هوندا، کلاچ‌ها با مدارهای هیدرولیکی مستقل کنترل می‌شوند و واحد کنترل الکترونیکی بر اساس عواملی مانند سرعت، دور موتور، موقعیت دریچه گاز و شرایط حرکت، زمان تعویض را مدیریت می‌کند. در بسیاری از مدل‌ها، راکب می‌تواند حالت تمام‌اتوماتیک را انتخاب کند یا با کلیدهای روی فرمان، دنده را به‌صورت دستی بالا و پایین ببرد؛ بدون آنکه اهرم کلاچ داشته باشد.

 

شماتیک عملکرد دو کلاچ و محورهای هم‌محور در گیربکس DCT

 

چرا انتقال این فناوری به موتورسیکلت ساده نبود؟

ممکن است در نگاه اول تصور کنیم اگر گیربکس دوکلاچه در خودرو جواب داده، کافی است همان سیستم را کوچک‌تر کنیم و داخل یک موتورسیکلت قرار دهیم. اما موتورسیکلت محدودیت‌های خاص خودش را دارد. فضای اطراف موتور و گیربکس محدود است، وزن اهمیت زیادی دارد و تغییر در ابعاد یا محل قرارگیری قطعات می‌تواند روی مرکز ثقل، هندلینگ و ارگونومی اثر بگذارد.

علاوه بر این، موتورسوار دائماً با تعادل و وضعیت بدنی موتورسیکلت درگیر است. واکنش گیربکس هنگام شروع حرکت، عبور از ترافیک، کاهش سرعت، شتاب‌گیری و ورود به پیچ باید قابل پیش‌بینی باشد. سیستمی که در خودرو عملکرد مناسبی دارد، لزوماً بدون تغییر برای موتورسیکلت مناسب نیست.

هوندا پیش از DCT نیز تجربه‌هایی در زمینه انتقال قدرت خودکار داشت. سیستم Hondamatic در دهه ۱۹۷۰ و سامانه HFT در مدل DN-01 بخشی از تلاش‌های این شرکت برای ساده‌تر کردن کنترل انتقال قدرت بودند. این فناوری‌ها از نظر ساختار با DCT تفاوت داشتند، اما نشان می‌دادند هوندا مدت‌ها به دنبال راهی برای ترکیب راحتی و حس مستقیم سواری بوده است.

چالش فقط در طراحی مکانیکی خلاصه نمی‌شد. سیستم باید تشخیص می‌داد چه زمانی تعویض دنده مناسب است. اگر زودتر از موعد دنده عوض می‌کرد، دور موتور ممکن بود از محدوده مطلوب خارج شود؛ اگر دیرتر عمل می‌کرد، پاسخ موتور و راحتی سواری تحت تأثیر قرار می‌گرفت. رفتار موتورسوار در پیچ، هنگام کاهش سرعت یا باز کردن ناگهانی گاز نیز باید در منطق کنترلی لحاظ می‌شد.

هوندا چگونه DCT را برای موتورسیکلت توسعه داد؟

هوندا در نمایشگاه میلان سال ۲۰۰۸ از توسعه DCT برای موتورسیکلت خبر داد. این شرکت پیش از آن، در همان سال، از فناوری دوکلاچه در ATV مدل TRX420FA استفاده کرده بود. اما هدف بزرگ‌تر، عرضه این فناوری در یک موتورسیکلت جاده‌ای بود؛ محصولی که هم برای استفاده روزمره و سفر مناسب باشد و هم حس مکانیکی و پاسخ مستقیم یک گیربکس موتورسیکلت را حفظ کند.

یکی از چهره‌های کلیدی این پروژه دای آرای، مهندس ارشد مرتبط با توسعه DCT هوندا، بود. او در مصاحبه‌ای که هوندا در سال ۲۰۲۰ منتشر کرد، توضیح داد که توسعه نخستین DCT موتورسیکلت از نظر سخت‌افزار و نرم‌افزار دشوار بود. مهندسان باید دو محور اصلی را در فضایی فشرده جا می‌دادند؛ یکی از محورها داخل دیگری قرار می‌گرفت تا مجموعه جمع‌وجور بماند.

هوندا همچنین می‌خواست نسخه دستی و نسخه DCT موتورسیکلت بتوانند تا حد ممکن از معماری مشترک استفاده کنند. این هدف، طراحی پوسته و مجموعه انتقال قدرت را پیچیده‌تر می‌کرد. در جریان توسعه، آرایش موتور نیز از طرح سه‌محوره به چهارمحوره تغییر کرد و بخشی از کار مهندسی عملاً نیازمند بازنگری اساسی شد.

یکی دیگر از چالش‌ها صدای مکانیزم تعویض دنده بود. از آنجا که سازوکار درگیری چرخ‌دنده‌ها در اصل به گیربکس دستی شباهت داشت، صدای پیش‌درگیری دنده‌ها نیز وجود داشت. شنیدن چنین صدایی در حالت اتوماتیک، زمانی که موتورسوار هیچ حرکت مستقیمی برای تعویض انجام نمی‌دهد، ممکن بود غیرعادی به نظر برسد. بنابراین کاهش و کنترل صدا هم بخشی از توسعه محصول شد.

در بخش نرم‌افزار نیز برنامه‌ریزی زمان‌بندی تعویض دنده‌ها به آزمایش‌های فراوان نیاز داشت. آرای از هزاران ساعت کار برای رسیدن به برنامه‌های مناسب تعویض دنده صحبت کرده است. سیستم باید در شرایط متفاوت، رفتار قابل پیش‌بینی داشته باشد و با شخصیت هر موتورسیکلت هماهنگ شود.

در نهایت، پس از حدود چهار سال توسعه، هوندا VFR1200F مجهز به DCT را در سال ۲۰۱۰ عرضه کرد. این محصول نخستین موتورسیکلت جاده‌ای تولیدی جهان بود که به گیربکس دوکلاچه مجهز می‌شد.

 

VFR1200F نخستین موتورسیکلت جاده‌ای تولیدی مجهز به DCT

 

سال ۲۰۱۰؛ ورود رسمی DCT به دنیای موتورسیکلت

VFR1200F یک موتورسیکلت اسپرت‌تورینگ با موتور V4 بود که برای سفرهای طولانی و سواری سریع طراحی شده بود. نسخه مجهز به DCT به راکب اجازه می‌داد بدون استفاده از اهرم کلاچ حرکت کند و تعویض دنده‌ها را به سیستم بسپارد. در عین حال، امکان انتخاب حالت دستی و تغییر دنده با کلیدهای روی فرمان نیز وجود داشت.

این ترکیب اهمیت زیادی داشت. هوندا نمی‌خواست صرفاً یک گیربکس اتوماتیک بسازد که همه تصمیم‌ها را از موتورسوار بگیرد. هدف این بود که راکب بتواند بسته به مسیر و سلیقه خود، بین تعویض خودکار و کنترل دستی انتخاب کند. در حالت اتوماتیک، برنامه‌های مختلف می‌توانستند رفتار آرام‌تر یا اسپرت‌تری داشته باشند؛ در حالت دستی نیز کنترل دنده‌ها در اختیار راکب باقی می‌ماند.

DCT برای همه موتورسواران الزاماً جایگزین گیربکس دستی نیست؛ بلکه گزینه‌ای متفاوت است. حذف اهرم کلاچ می‌تواند در ترافیک و سفرهای طولانی خستگی را کاهش دهد، در حالی که تعویض سریع و هماهنگ دنده‌ها تجربه شتاب‌گیری متفاوتی ایجاد می‌کند. در مقابل، برخی موتورسواران همچنان حس دخالت مستقیم در کلاچ و اهرم دنده را ترجیح می‌دهند.

از VFR1200F تا گسترش DCT در خانواده هوندا

ورود DCT به بازار تنها آغاز مسیر بود. هوندا در سال ۲۰۱۲ این فناوری را به خانواده NC700 نیز اضافه کرد. این تصمیم مهم بود، چون DCT دیگر محدود به یک موتورسیکلت بزرگ و گران‌قیمت اسپرت‌تورینگ نبود و به گروهی از موتورسیکلت‌های کاربردی‌تر نیز راه پیدا کرد.

در سال‌های بعد، هوندا این فناوری را در مدل‌های مختلفی از جمله VFR1200X، آفریقا توئین، NC750X و گلد وینگ به کار گرفت. هرکدام از این موتورسیکلت‌ها نیاز متفاوتی داشتند. در یک موتورسیکلت تورینگ، راحتی در مسافت‌های طولانی اهمیت دارد؛ در یک مدل ادونچر، کنترل بهتر در مسیرهای متنوع و کاهش خستگی می‌تواند ارزشمند باشد؛ و در موتورسیکلت شهری، حذف استفاده مداوم از کلاچ در ترافیک مزیت محسوب می‌شود.

به همین دلیل، DCT فقط یک مجموعه مکانیکی ثابت نبود که بدون تغییر از مدلی به مدل دیگر منتقل شود. برنامه‌های کنترلی و زمان‌بندی تعویض دنده می‌توانستند با ویژگی‌های هر موتورسیکلت هماهنگ شوند. هوندا در طول سال‌ها این فناوری را به‌تدریج بهبود داد و تجربه استفاده از آن را در مدل‌های گوناگون گسترش داد.

 

چند مدل هوندا مجهز به DCT؛ مانند NC750X و آفریقا توئین

 

پس هوندا در موتوجی‌پی ۲۰۱۱ از چه فناوری‌ای استفاده می‌کرد؟

حالا می‌توانیم به سؤال ابتدایی برگردیم. اگر DCT در موتوجی‌پی ممنوع بود و هوندا در سال ۲۰۱۱ از فناوری تازه‌ای برای تعویض سریع‌تر دنده‌ها استفاده می‌کرد، سیستم مورد استفاده در RC212V چه بود؟ پاسخ، گیربکس Seamless است؛ فناوری‌ای که از نظر هدف با DCT شباهت دارد، اما از نظر ساختار و روش عملکرد با آن متفاوت است.

DCT با دو کلاچ مستقل و دو مسیر دنده کار می‌کند. در مقابل، گیربکس Seamless مورد استفاده در موتوجی‌پی از یک کلاچ و سازوکار مکانیکی ویژه‌ای برای درگیری چرخ‌دنده‌ها استفاده می‌کند. هدف آن است که هنگام تعویض دنده، وقفه محسوس در انتقال گشتاور تا حد ممکن حذف شود.

در یک گیربکس معمولی، هنگام خروج یک دنده و درگیری دنده بعدی، تغییراتی در انتقال گشتاور رخ می‌دهد. در سامانه Seamless، طراحی مکانیزم درگیری به شکلی است که انتقال نیرو در جریان تعویض دنده پیوسته‌تر باقی بماند. این موضوع به‌ویژه در مسابقه اهمیت دارد؛ جایی که موتورسیکلت با سرعت بالا حرکت می‌کند و حتی تغییر کوتاه در گشتاور می‌تواند روی شتاب، تعادل و رفتار آن اثر بگذارد.

هنگام خروج از پیچ، موتورسوار در حالی که موتورسیکلت هنوز در زاویه خوابیده قرار دارد، گاز را باز می‌کند. هرچه انتقال نیرو نرم‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر باشد، کنترل موتورسیکلت آسان‌تر خواهد بود. به همین دلیل، گیربکس Seamless به یکی از فناوری‌های مهم موتوجی‌پی تبدیل شد و پس از هوندا، سازندگان دیگر نیز راه‌حل‌های اختصاصی خود را توسعه دادند.

بنابراین شایعه سال ۲۰۱۱ از یک واقعیت سرچشمه گرفته بود: هوندا واقعاً روی سامانه انتقال قدرت جدیدی کار می‌کرد که تعویض دنده را سریع‌تر و نرم‌تر می‌کرد. اما آن سیستم DCT نبود. واکنش ناکاموتو و گزارش‌های همان دوره نیز این تمایز را روشن می‌کنند.

 

مسابقه، خیابان و آینده گیربکس‌ها

داستان DCT و Seamless نشان می‌دهد که صنعت موتورسیکلت برای حل یک مسئله مشترک، یعنی بهبود انتقال قدرت، مسیرهای متفاوتی را انتخاب کرده است. در یک سمت، فناوری‌هایی قرار دارند که راحتی و کنترل خودکار را در اختیار موتورسوار می‌گذارند؛ در سمت دیگر، سامانه‌هایی هستند که برای رسیدن به بیشترین عملکرد ممکن در مسابقه طراحی شده‌اند.

این مسیرها کاملاً از یکدیگر جدا نیستند. تجربه مسابقات می‌تواند به توسعه فناوری‌های جاده‌ای کمک کند و راه‌حل‌هایی که برای موتورسیکلت‌های خیابانی توسعه داده می‌شوند نیز می‌توانند ایده‌های تازه‌ای در اختیار مهندسان مسابقه قرار دهند. با این حال، هر فناوری باید متناسب با هدف و محدودیت‌های کاربرد خود طراحی شود.

امروزه سازندگان مختلف راه‌حل‌های متنوعی برای کاهش دخالت مستقیم موتورسوار در تعویض دنده ارائه می‌کنند؛ از DCT هوندا تا سامانه‌هایی مانند Y-AMT یاماها و ASA ب‌ام‌و. این سیستم‌ها از نظر معماری و نحوه کنترل یکسان نیستند، اما همگی نشان می‌دهند که انتقال قدرت به یکی از حوزه‌های مهم نوآوری در موتورسیکلت تبدیل شده است.

DCT فقط یک گیربکس با دو کلاچ نیست؛ نمونه‌ای از این تفکر مهندسی است که می‌توان با بازطراحی یک بخش اساسی از موتورسیکلت، تجربه سواری را تغییر داد. گاهی بزرگ‌ترین تغییرات صنعت موتورسیکلت نه از افزایش قدرت موتور، بلکه از تغییر شیوه انتقال آن آغاز می‌شوند.


پرسش‌های متداول

گیربکس DCT چیست؟

DCT یک گیربکس دوکلاچه است که با دو کلاچ مستقل، گروه‌های مختلف دنده را مدیریت می‌کند و امکان تعویض خودکار یا دستی دنده را بدون استفاده از اهرم کلاچ فراهم می‌سازد.

اولین موتورسیکلت مجهز به DCT کدام بود؟

هوندا VFR1200F در سال ۲۰۱۰ نخستین موتورسیکلت جاده‌ای تولیدی مجهز به DCT بود. هوندا پیش از آن، در سال ۲۰۰۸ از DCT در ATV مدل TRX420FA استفاده کرده بود.

آیا هوندا DCT را از پورشه کپی کرد؟

مدرک معتبری برای کپی مستقیم وجود ندارد. پورشه در توسعه PDK و کاربرد مسابقه‌ای گیربکس دوکلاچه نقش مهمی داشت، اما هوندا سامانه‌ای اختصاصی برای محدودیت‌ها و نیازهای موتورسیکلت طراحی کرد.

تفاوت DCT و Seamless چیست؟

DCT از دو کلاچ مستقل برای مدیریت مسیرهای دنده استفاده می‌کند؛ Seamless موتوجی‌پی با یک کلاچ و سازوکار مکانیکی ویژه، وقفه انتقال نیرو هنگام تعویض دنده را کاهش می‌دهد.

آیا هوندا در موتوجی‌پی ۲۰۱۱ از DCT استفاده کرد؟

خیر. هوندا استفاده از DCT را رد کرد. فناوری مورد بحث در موتورسیکلت مسابقه‌ای این شرکت، گیربکس Seamless بود.


منابع و مراجع

برای حفظ اعتبار مقاله، بهتر است در صورت امکان، پیوند منابع معتبر زیر در سایت نیز قرار بگیرد. همه پیوندها در فایل ورد قابل کلیک هستند.

۱. تاریخچه رسمی هوندا درباره گیربکس‌های اتوماتیک و معرفی DCT — https://global.honda/en/about/history-digest/75years-history/chapter3/section1_4/page2.html

۲. صفحه رسمی فناوری DCT هوندا و روند گسترش آن — https://global.honda/en/tech/Dual_Clutch_Transmission_DCT/

۳. مقاله فنی هوندا: توسعه DCT برای VFR1200F — https://global.honda/en/technical-review/papers/10002434/

۴. مصاحبه با دای آرای، مهندس ارشد توسعه DCT هوندا — https://hondanews.eu/eu/fi/motorcycles/media/pressreleases/305908/interview-with-dual-clutch-transmission-chief-engineer-mr-dai-arai

۵. تاریخچه PDK در وب‌سایت رسمی پورشه — https://www.porsche.com/stories/innovation/what-is-pdk/

۶. تاریخچه توسعه PDK در پورشه نیوزروم — https://newsroom.porsche.com/en_US/2022/products/porsche-klassik-rainer-wuest-pdk-944-turbo-962-c-29086.html

۷. گزارش GPOne درباره شایعه DCT هوندا در فوریه ۲۰۱۱ — https://www.gpone.com/it/201102222970/Honda-il-segreto-nella-frizione.html

۸. گزارش واکنش شوئی ناکاموتو به شایعه گیربکس هوندا — https://www.crash.net/motogp/news/166944/1/honda-comments-on-dct-gearbox-rumours

۹. توضیح موتوجی‌پی درباره گیربکس Seamless — https://www.motogp.com/en/news/2003/11/24/1061841

۱۰. نتایج مسابقه بریتانیا در سیلورستون، فصل ۲۰۱۱ — https://www.race-database.com/results/results.php?race=6&series_id=9&year=2011

 

 

 

 

برچسب های مرتبط

اشتراک اجتماعی

ارسال نظر